21 Aralık 2014 Pazar

aynı nakarat

aynı yerdeyim.. aylardır aynı yerde...
yoruldum, diyor aklım...
yeter, diyor..
boşuna bekliyosun, diyor
bazen zorla uzaklaştırıyor beni...
sonra bir çember çizip başladığım yere geri dönüyorum. gücü yetmiyor bi türlü..
duymuyorum ben beni ne beni ne başkalarını....
bir insan aynı yerde ne kadar bekler birini...
benimle gel diyenler umrumda değil...

sabah oldu akşam oldu. yanık acısı gibi duramadım önce yerimde sonra hissizleştim biraz...
güneş altında kaldım... yağmurlar yağdı, yapraklar döküldü... kış geldi...
ama hep aynı yerdeyim aynı zamanda...
çok kara kış gördüm ben...
bu içimi başka acıttı..

ölenler oldu...
hastalananlar...
bende çok hastalandım...
üzüntü kalbimi kararttı...

aynı yerdeyim..kendimi alıp gidemiyorum. yanında durup gülüp söylersem iyiyiz. yoksa vakit geçmiyor..
aynı yerde hep aynı yerde...
bakıyorum seviye yerlerde ses bir nida daha kıymetli olmuş.
şimdi başkalarına söylenenleri izliyorum..
bunu kendine niye yapıyosun, diyorum...
cevap yok...
iyice ezileyim istiyorum ki bu doku kaybı artsın acı hissi yok olsun.. umut bitsin...
bir daha kimse üzemesin beni...
bu bekleyiş ne için bilmiyorum..
aynı yerdeyim donuk güvensiz bir yüzle bekliyorum...
buna bir son ver diyen sesimi bir gün duyacağımı umuyorum..

şu kuruttuğum,sakladığım
güller kadar değerim yok biliyorum...




Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

yes comment ....